POMOC MALTAŃSKA. Książki naszej Beneficjentki z Olsztyna.
Beneficjentka projektu Pani Marta Kowalczyk jest autorką opublikowanych niedawno książek poradników, których tematyka jest interesująca, nie tylko dla osób niepełnosprawnych, poniżej parę słów o Niej i Jej publikacjach.
O Autorce:
Dr Marta Kowalczyk urodziła się w Elblągu. Jest Absolwentką Instytutu Kultury Chrześcijańskiej i Uniwersytetu Warmińsko-Mazurskiego w Olsztynie. Prowadziła zajęcia na Uniwersytecie Trzeciego Wieku i Osób Niepełnosprawnych w Elblągu. Obecnie prowadzi wykłady zlecone na kierunku Nauk o Rodzinie Wydziału Teologii UWM w Olsztynie. Jest autorką wielu artykułów dotyczących historii duchowości, szeroko rozumianych chrześcijańskich tradycji i rytuałów świątecznych oraz problemów osób niepełnosprawnych, które od lat dotyczą także jej samej. Współpracuje z gazetą osób niepełnosprawnych „Razem z Tobą”.
„Codziennik współczesnego seniora” – to niezwykły przewodnik po drogach jesieni dla wszystkich, którym z różnych powodów bliskie są problemy osób starszych. Niczego nie narzuca. Informuje, pokazuje możliwe do realizacji rozwiązania, proponuje metody rehabilitacji i zachęca do dalszego działania, korzystania z pomocy organizacji pozarządowych i wolontariuszy. Trzy części i wiele tematów popartych osobistym doświadczeniem autorki podczas zmagania się z własną niepełnosprawnością ruchową, pracy z osobami starszymi, wolontariuszami oraz studentami podejmującymi praktyki m.in. w domach opieki całodobowej i ośrodkach pomocy społecznej.
Fragment książki:
„Zacznij od dziennika, zostań atrakcyjnym twórcą swoich losów
Osoby, które przechodzą na emeryturę, często skarżą się, że nie mogą poukładać sobie dnia. Nie muszą już wstawać rano do pracy, śpią w ciągu dnia, po nocach oglądają filmy a później pojawia się bezsenność lub zaburzony cykl dobowy, co z czasem może zacząć odbijać się negatywnie na zdrowiu i funkcjonowaniu w społeczeństwie. Tymczasem wiele spraw można spróbować sobie uporządkować i poukładać prowadząc dziennik. Dlaczego? A to dlatego, że konieczność konsekwentnego dokonywania wpisów pozwoli nam ustalić stałe elementy planu dnia, dostrzec drobne przyjemności, zanotować obowiązki i trapiące niepokoje oraz sięgnąć pamięcią wstecz, przywołując wspomnienia, które pozostaną na pamiątkę dla kolejnych pokoleń. W dodatku ćwiczymy sprawność manualną ręki i odświeżamy pamięć słów, które rzadziej używane w życiu codziennym potrafią „uciekać” coraz szybciej…
Naszą przygodę z twórczością literacką zaczynamy od zakupu najgrubszego zeszytu w kratkę, jaki da się znaleźć, w sklepie papierniczym oraz dwóch długopisów w różnych kolorach i kleju. Na pierwszej stronie wpisujemy swoje imię, nazwisko, datę i miejsce urodzenia oraz własnoręczny podpis. Możemy też wkleić swoje zdjęcie lub spróbować narysować drzewo genealogiczne. Na kolejnych stronach dokonujemy każdego dnia popołudniu lub wieczorem wpisu, informując co danego dnia nam się przydarzyło, co się spodobało, kto nas odwiedził lub gdzie byliśmy, jakie leki zażywamy, ale także za kim tęsknimy i co wspominamy. W ten sposób powstanie nasza własna opowieść, która propagując przez wieki motto „Non omnis moriar” (Nie wszystek umrę) zawarte w III Pieśni Horacego, pozwoli przekazać pewne ważne wartości i wiadomości o życiu, najbliższym i kolejnym pokoleniom. Tak bowiem literatura służąc naszej codzienności, buduje mozolnie wiek po wieku nieśmiertelność w ludzkiej pamięci. Piszmy zatem, bo warto!”
s. 30-31
Niezbędnik Ojca – to niezwykły przewodnik po drogach ojcostwa. Niczego nie narzuca. Informuje, pokazuje możliwe rozwiązania w sytuacjach kryzysowych, proponuje metody twórczej i terapeutycznej zabawy, zachęca do wspólnego działania zarówno z dzieckiem sprawnym, jak i niepełnosprawnym. Wzbogacony został o swoistą bazę danych, pozwalającą znaleźć w najczęściej występujących trudnych sytuacjach drogi pomocy, wsparcia i jak najlepszego rozwiązania zaistniałego problemu lub przynajmniej złagodzenia jego skutków. Zawiera numery telefonów, nazwy fundacji i stowarzyszeń oraz adresy stron internetowych, które w sytuacjach nagłych zaoszczędzą potrzebującym wiele czasu, pozwalając na poświęcenie uwagi dziecku. Może stanowić uzupełniającą pomoc dydaktyczną nie tylko dla Ojców i Matek, ale również dla studentów różnych dziedzin. Zaproponowane ćwiczenia stymulujące rozwój dzieci zarówno sprawnych jak i niepełnosprawnych stanowią zestaw koncepcji angażujących rodziców, opiekunów i wychowawców, pozwalając dziecku w sposób lekki, łatwy i przyjemny, rozwijać wyobraźnię, koordynację psychoruchową oraz więzi rodzinne i społeczne. Żeby jednak to się stało, potrzebny jest spędzony razem czas, który wyda owoce w postaci niezapomnianych przygód, dających siłę na trudne chwile wspomnień, niezacierającej się więzi i doświadczeń przygotowujących do zmagań z życiem. Wszystko w zgodzie ze słowami Eugeniusza Korkosza: „Nie sztuka zostać ojcem, sztuka nim być”.
Fragment książki:
„Dłonie pamięci
Czas trwania: ok. 1 godz.
Cele: Przy wykonaniu tego zadania poza celem teraźniejszym, jakim jest ćwiczenie sprawności manualnej i koordynacji wzrokowo-ruchowej, realizujemy cel na przyszłość, którym jest zbudowanie wspólnych przeżyć i wspomnień, odkrywanych z upływem lat w zawieszonym na ścianie obrazku przedstawiającym odbicie naszych własnych dłoni.
Każde dziecko – niezależnie od ograniczeń, czy poziomu sprawności - maluje całym sobą. Jest to akt tworzenia, w którym możemy razem uczestniczyć, zdobywając różne dodatkowe sprawności. Wspólna praca twórcza prowadzi także do obniżenia napięcia, pozwalając się zrelaksować.
Przebieg: Zadanie można wykonywać oczywiście zarówno z córką jak i synem .Do realizacji potrzebne nam będą farby plakatowe, kartka papieru w formacie A2 lub A3 i jeśli chcemy zawiesić nasze dzieło na ścianie antyrama o tej samej wielkości (wszystko do kupienia w sklepie papierniczym). Przeżycia estetyczne, jakie w tym czasie są udziałem dziecka, są też dla niego źródłem satysfakcji, ale tylko wtedy, jeżeli jego wysiłek jest dostrzeżony przez dorosłych. Dlatego dziecięce prace, niezależnie od tego, gdzie są wykonywane, muszą być wyeksponowane oraz omówione z dzieckiem. Dobrym rozwiązaniem jest przygotowanie mini-wystawy w przypadku prac różnych (np. ilustracji do bajek) lub w przypadku „dłoni pamięci” – oprawienie w ramkę i powieszenie na ścianie w pokoju dziecięcym. Będzie to wspaniała pamiątka wspólnej pracy twórczej oraz odwzorowanie wielkości naszych dłoni. Jeśli będziemy powtarzać taki odcisk dłoni np. co 2 lata, zgromadzimy cały cykl pamiątkowy, pokazujący jak rączki naszego dziecka „rosły”.
Ponadto malowanie palcami pozwala dzieciom nauczyć się swobodnie operować farbami, komponować kolory i twórczo się „pobrudzić”. Jak to zrobić? Rozkładamy na podłodze folię, żeby nie pobrudzić dywanu lub wykładziny. Układamy na folii papier, na którym będziemy odciskać nasze dłonie. Otwieramy wszystkie słoiczki z farbami i malujemy sobie nawzajem farbami dłonie, które następnie przykładamy do papieru. Dłonie Rodziców i dłonie dziecka. Czekamy aż nasze dzieło wyschnie, po czym umieszczamy w oprawie i wieszamy na ścianie. To zadanie przysparza wiele radości i w przyszłości stanowi świetną pamiątkę.”
s. 56
